DırDırCı

-ANNE BANA BALON ALSANA!

Çoğumuzda vardır bu,yıllari gectikçe hayallerimiz azalır,hatta bazen hiç olmaz.Peki ama neden?Neden insan hayal kurmaktan vazgeçer ya da hayattan beklentısı azaldikca azalır?Coğumuz çocukluğumuzda çok rahatızdır,ortaokul,lise daha sonra üniversite,hayallerimizi gerceklestirmek için daha cok zamanimiz vardir,nasil olsa yapariz…Acaba büyüyünce zamanimiz mi azaldi ?Sinirlarimiz mi belirginlesti yoksa,kendi etrafimiza ördügümüz duvarlar mi yükseldi,belki de bu duvarlari o kadar yükselttik ki,hayallerin bu duvarlari asip,disardaki hayata karisip,kendine bir yer edinmesi hayal oldu!Iyi de niye koyduk bu sinirlari,niye ördük bu yüksek duvarlari?Disarda yasanan yenilgiler mi bizi korkuttu da,hayattan daha az sey ister hale gelip,bunun da adini olgunluk koyduk?Yoksa tek suclu huzur mu?

Anladim,disarda kötü adamlar var hayalden balonlarimizi patlatiyor,ucmamiz zor,önümüzde iki secenek var,ya onlardan kurtulacagiz,ya da balonlarimizi alip duvarlarin arkasina siginacagiz.Hangisi daha kolay?