DırDırCı

Korku,Belki de Kendinden Kaçış?

Hani herşeyin güzel gittiğini düşündüğünüz anlar vardır ya,uzun zaman olmuştur hani,onu düşünemeden bir anınız geçmez,çünkü her dakika onlasınızdır;görüşemediğiniz anlarda sürekli onla konuşma ihtiyacı duyarsınız ya,görüşemediğiniz zaman kötü hisseder,nefes alamazsınız belkide...Kısacası dünyanız odur ya hani...

Sonra durup bunu fark edersiniz,mutlu olursunuz önce...Sonra tuhaf bir şekilde bir şeylerin ters gittiğini görür ya da sanırsınız.Sonra korkmaya başlarsınız ya hani?

Önce bu mutluluğun bitmesinden,sonra onla ilgili sorulardan(Acaba beni benim onu sevdiğim kadar

seviyor mu?)...

Sonra yok yahu dersiniz niye korkuyorum ki ben bak ne kadar mutluyum dersiniz,sonra bu dediğinizden korkarsınız...

Ve en kötüsü ve sonun başlangıcı olan soru gelir:

''Şimdi ne olacak?''

Kormuş bir insanın ilk sorusu budur heralde.Şu andan kaçmak istercesine,geleceği sorar kendine;ve bilir ki bu soruya cevap veremeyeceğini...Çünkü korkar,belki de kendinden kaçar...Korkar çünkü,bir başkasına bağlanmıştır.Doyumsuzdur bu bağlılık,sonu yoktur;hep daha fazlasını ister...

Kendinden kaçar kişi,yalanlar söylemiştir belki,yüzyüze gelmek istemez;aslında onlarla yaşıyordur çünkü kendine söylediği yalanlardır bunlar...

Ve zihin o berraklığını kaybedip,mürekkebin suda dağılması gibi bir anda kararır...

Yön bilmez,çok yaşamaz böyle ilişkiler,gördüğüm izlediğim yaşadığım budur benim....

Xenophilius