boşluk!çok yorgunum,avuçlarımın içinde manasız bir his sürekli ellerime masaj yapıyor.Şu an bu yazıyı yazarken çok acı çekiyorum,hayat gene bana kötü oyunlarını hazırlıyor;hissesdiyorum....
Behlül'den cumartesi akşamından beri haber alamıyorum,bihter'in telefonu açık ama ona sormak istemiyorum,çünkü biliyorum ki behlül isteseydi bana okuldan bihter'in telinden haber gönderirdi........................................
Üzülüyorum,sonu gelmez bi kendimi yeme benimkisi...Geçen yıl okuldan atılma az kala yaşadığım şeyleri sanki tekrar yaşıyorum.Geçen sene o dinozor öğretmenin alaylarını,bu sene yeni okulumdaki sınıfımdan alıyorum.Yanlızım beni gerçekten ''ben''olarak anlayıp,yanımda olan kimse yok!Açıkcası kalabalıklar içinde yanlızları oynamak benimkisi...
Ben ''onda''farklı olur diye düşünmüştüm.....Yeni şeylere başlarken hep hayal kurarım,ama bu sefer hayallerim gerçek olcak sanmıştım.BENİ ANLAYAN BİR DOST İSTEMİŞTİM SADECE...
ama heralde yanıldım,''o''da değilmiş sanıyorum,gerçekten çift kişilikli birini oynayan ve bu iki zıt kişiliğin hayatları birbirnden kopuk bir şekilde öleceğim...Bİ YANIMDA O KADAR DOSTUM VARKİ,ama diğer yanım...
Yeni sınıfımdakiler ve yeni öğretmenlerim yavaş yavaş farklı olduğumu görüyorlar,dün okula gitmedim ve edebiyatçımız''-o herşeye muhalefet çocuk nerde?''diye beni sormuş;bu arada yeni arkadaşlarım (benim yüzüme gülen,arkamdan konuşan)sınıfta banttan yaptıkları bir topa benima adımı verme gereği duymuşlar,sabahtan beri sınıfta''XENO,XENO''ismi geçiyor ve her dönüp baktığımda''-yok sen deil!!!''cevabını alıyodum,sonra birisi olayın aslını acıkladı.Coğrafya dersini terk edip eve geldim,hep kaçıyorum,savaşcak gücüm gerçekten yok,alayları beni hiç ilgilendirmiyor takmıyorum bile ama artık gerçek bir dost özlemi içindeyim...
Artık beni koruyacak beni savunacak bir dost istiyorum...
İki gündür okula gitmiyorum,bu benim gibi biri için rekor!''Üstüste okula gitmemek,evden okula diye çıkıp eve geri dönmek!''
Son olarak havada yaptığım resmi, yazıya dökmek istiyorum;böylelikle bende onu somutlaştırıp hayatın neresindeyim görmek istiyorum:
hayatım kısaca şöyle:
Öncekiler:''Beni tam manasıyla bilmeyip,ama şüphelenen başta acımasız olup sonra içimi gören;aslıda dostlarım olmayıp dost saydığım(ben onları öle görüyorum,onlarda bana öle diyo ama iki tarafta biliyoki aslında öyle değiliz...)ben aramadıkca beni aramayan(bunu herkese yapıyolar)ilk okuldan geçen seneye kadar olan kısım...
+
Şimdikiler;''Şu anki sınıfım,herkesin arkadaş grubunu kurduğu benim yüzüme çok iyi,arkadamdan bişiler çevirdiklerini anladım(Beni yıkanda bu, yüzüme karşı bir şeyler yapsalar savaşabilecem ama yüzüme iiyi oldukları için bir bok yapamamıyorum!)ve dinozor,eğitimciliği hiç bir zaman anlayamıyacak tayfa...!(öğretmen bile demiyorum onlara)
+
Behlül&Bihter:''Behlül'den haber yok,ama biliyorumki isteseydi bana ulaşabilirdi,onlarla ilgili kafamda net birşey yok ikiside sadece beni bilen dost adaylarımdı,bihter'le devam etcek hrlde ama o bir kız olduğu için hiç bir zaman beni anlayamıyacak,behlül'e ilgili kaffamda sadece bir boşluk var bilemiyorum''
+
ve beni asla anlayamıyacak;ben onlara herşeyi tam anlatmadığım için benim için endişelenecek,bana''rahatlık batıyor''gözüyle bakan ailem...tutup belki 5.nci psikologa götürecek ama bütün sorunun eşcinsel olduğumdan kaynaklandığını asla öğrenmiyecek olan ailem.GAY olmaktan mutluyum ancak beni anlamayan bir toplum var karşımda ve ben bunlarla tek başıma savaşmak zorundayım,çünkü ne bir sevgilim ne de gay olduğumu bilen dostlarım var ''çevremde''!
+
Hiç tanıyamıyacağım ve beni anlamayan grup:''Bunlarda hayat dekorunun son kısmını oluşturan,figüranlar...İsimlerini bile bilmediğim,ama nedense onların beni çok yakından bildiği;benle alay eden onlar için satanist,top,muhalefet,gerizekalı,komedi''kelimelerini sözlükteki tam karşılığı! yüzlerinde beni gördüklerinde hep aptal bir sırıtma ifadesi olan,kendilerini benden üstün gördüklerini tahmin ettiğim sınıf...
=
Xeno ve boşluk!
not:Şu an çok kötüyüm bi yandan ağlıyor,bir yandan yazıyorum.İçimdekileri anlatabileceğim bir kişi olmadığından,acele eve döndüm ve buraya yazdım.Bi insan için ne kadar zavallı bir şey,içindekileri anlatacağı birinin olmaması ve bu yüzden bilgisayara bağımlı yaşaması(yanlış anlamayın ama ben blogumu bir dost olarak görüyorum çünkü içimi ona dökebiliyorum)yazımda bayağı hatalar var dil ve anlatım yönünden ama bu içsel bir yolculuk olduğu için ancak bu kadar somutlaştırabiliyorum!)
