DırDırCı

İçimdeki Çocuk!

''Gerçek fanatik mim'i!''

Sevgili Ruyayla mimlemiş beni,eee yazmamak olur mu hiç?:)

Ben doğma büyüme tam bi Ankara çocuğuyum.Kış ayında doğmamdan mıdır yoksa Ankara'nın kışlarından mıdır bilmem yaza göre kışları daha bi severim ben...

Çok haylaz ve hareketli bir çocukmuşum.Zavallı annem ablam gibi mülayim bi kızdan sonra benim gibi karnı acıktığında bas bas ağlayan(ki halada öyleyim acıktığım zaman gözüm hiç bir şeyi görmez:D),etrafa kağıtları yırtıp yırtıp atan,hiperaktif bi çocukla uğraşmak zorunda kalmış.Ben birazda tuhaf bi çocukmuşum...

Görsel ve renkli şeylere bir iki yaşımdan sonra acayip ilgim oluşmuş.Şimdi bazıları anlatsamda inanmıyor ama ben bir yaşımda yaşadığım bi kaç olayı hala çok net hatırlıyorum.Çok net hemde,ses yok ama görüntüler hala aklımda...:)Bu görsel şeylere olan merakım 4-5 yaşımdan itibaren günde bir resim defteri bitirme,evde gördüğüm her duvarı,mobilyayı boyamamla devam etmiş...Ama malesef tv sehbasının altındaki mobilyanın üstüne çizdiğim bi kaç resmimden başka resmim kalmamış.Hepsi taşınmalarda kaybolmuş durumda...

Ben okul için ağlayan bir çocukmuşum.Yani öyle böyle bi ağlama değil.Halada öyleyim olaylara tepkilerimi verirken ya çok ağlarım yada kahkahalarla dakikalarca gülerim:)İlk okuldan itibaren defalarca resim yarışmalara katıldım ve kazandım yarışmaları.Ablamın orta okul ve lise çağlarındaki tüm resim ödevleri benim elimden çıkmıştır.(Ablamında sayısal alanda başarsı tartışılmaz!)

Bide çocukluğuma dair annemlerin beni her ortamda rezil etmeye yönelik ballandıra ballandıra anlatıkları bir kaç anım var ki sizlerede bahsetmek  isterim...

Ben 1 yaşlarındayken tam bir Harun  KOLÇAK(cool!) hastasıymışım.Annem onun ''Gir Koluma''şarkısını teypte her çaldığında sus pus oturur şarkıyı dinlermişim.Ama şarkı biter bitmez basarmışım yaygarayı.Zavalı ev ahaliside benim yüzümden sabah akşam Harun KOLÇAK dinlemek zorunda kalırlarmış.İşte bu yüzden buğün evimizde Harun KOLÇAK dinlenmemektir arkadaşlar:D

Bide 4-5 yaşlarımda aklıma gelen bir kaç olayım var.Aslında bir sürü vukaatım var ama hepsini yazamam haliyle...

Ben 4 yaşındayken,bi spor gazetesi reklamı vardı.Fanatik gazetesi....İşte reklamda bi baba vardı.Hastanede yeni doğmuş bebeğini görüyodu.Oğlunun pipisi adamın tuttuğu takımın renkleriyle süslüydü.Baba dönüp ''Gerçek Fanatik budur!!!''diyordu...Bende her çocuk gibi reklamlardan etkilenip,pipimi boyamışım ve günlerce ev ahalisi ve eve gelen bilimum misafir,konu-komşu-;hatta arkadaşlarım olmak üzere millete pipimi gösterip ''Gerçek Fanatik Budur!!!''diye gösterip hava atmışım...

Birde kaktüse oturmam hikayem var ki akıllara zarar.Bizim evde de her 90' yıllar orta direk aile evinin olmassa olmazı kocaman;orasından burasından yumru fırlamış,pis bi kaktüs varmış.Pis dememin sebebini birazdan anlıcaksınız.Çocukluk aklı işte elimi kaktüse vurdukça canım yanıyo ya,bende Süper Mario gibi üstüne basarsam böle yerin dibine geçer yok olur sanıp üstüne basmayı düşünmüşüm.Ama açıkcası korktum mu hatırlamıyorum nedense pantolonumu aşağı indirip çıplak popomla üstüne oturmayı akıl etmişim.Sonuç şu ki bugün o kaktüs yok.Babam bu olaydan sonra anneme bağırıp kaktüsü aldığı gibi balkondan aşağı atmış(bahçeye bakıyodu evimiz).Ve benim popom o gün bu gündür eskisi gibi olmuş değildir!

NOKTA...:D

Ben kimin çocukluğunu merak ediyorum?Tabiki Cimcime'm,

Yanık koza ve Martielex!:D

Hadi bakalım çıkartın içinizdeki çocuğu!